Rankingi Valencia CF – wzloty, upadki i europejskie puchary
Valencia CF to klub, który przez dekady budował swoją pozycję w hiszpańskiej piłce, przechodząc przez spektakularne wzloty i bolesne upadki. Trzecie miejsce w historycznych rankingach La Liga, dwa finały Ligi Mistrzów i siedem europejskich trofeów – to bilans, który stawia Los Che w elitarnym gronie. Historia Valencii to opowieść o tym, jak można rywalizować z gigantami z Madrytu i Barcelony, nawet gdy budżet jest kilkukrotnie mniejszy.
Pozycja Valencii w historycznych rankingach hiszpańskiej piłki
W wiecznej tabeli La Liga Valencia zajmuje trzecie miejsce za Realem Madryt i FC Barceloną. To pozycja, która oddaje rzeczywistą siłę klubu z Mestalli – zawsze w cieniu dwóch gigantów, ale zdecydowanie powyżej reszty stawki. Valencia to trzeci najpopularniejszy klub w Hiszpanii, z ponad 50 000 karnetowiczami, co w kraju zdominowanym przez Real i Barcelonę jest imponującym osiągnięciem.
Pod względem trofeów kontynentalnych Valencia jest ponownie trzecia za dwoma wielkimi rywalami, a te trzy kluby to jedyne hiszpańskie drużyny, które zdobyły pięć lub więcej europejskich trofeów. Ranking Valencii CF w kontekście europejskim pokazuje klubową konsekwencję – to nie przypadkowe sukcesy, ale systematyczne budowanie pozycji na międzynarodowej arenie.
Valencia CF zdobyła łącznie 6 tytułów mistrza Hiszpanii, 8 pucharów Copa del Rey oraz 7 trofeów europejskich, w tym Puchar UEFA, Puchar Zdobywców Pucharów i dwa Puchary Intermiast
Powojenne lata czterdzieste – pierwsze sukcesy w rankingach
Klub zdobył swój pierwszy tytuł mistrzowski w sezonie 1941-42, a następnie powtórzył ten sukces w sezonach 1943-44 oraz 1946-47. W tamtych czasach Copa del Rey cieszyła się większym prestiżem niż liga, więc zwycięstwo w Copa del Rey w 1941 roku, po pokonaniu RCD Espanyol w finale, było prawdziwym przełomem.
W pierwszym mistrzowskim sezonie Valencia zdobyła rekordowe 85 bramek w 26 meczach, a legendarny napastnik Edmundo Suárez 'Mundo’ został królem strzelców z 27 golami. Mestalla stała się prawdziwą twierdzą – pozycja Valencii w rankingu La Liga rosła z każdym sezonem. Valencia zakończyła dekadę z trzema tytułami La Liga i dwoma Copa del Rey, co ugruntowało jej status w hiszpańskiej piłce.
Era Di Stéfano i Kempesa – ranking Valencia CF w latach 70.
Alfredo Di Stéfano został zatrudniony jako trener w 1970 roku i natychmiast poprowadził klub do czwartego tytułu La Liga, pierwszego od 1947 roku. To był moment, który przywrócił Valencię na szczyt rankingów hiszpańskiej piłki po ponad dwóch dekadach przerwy.
Najważniejszymi zawodnikami lat 70. byli austriacki pomocnik Kurt Jara, holenderski napastnik Johnny Rep oraz argentyński napastnik Mario Kempes, który był kolejno królem strzelców La Liga w sezonach 1976-77 i 1977-78. Kempes to postać, która wyniosła Valencię na europejskie salony.
| Sezon | Trofeum | Kluczowy zawodnik |
|---|---|---|
| 1970-71 | La Liga | Alfredo Di Stéfano (trener) |
| 1976-77 | Pichichi (24 gole) | Mario Kempes |
| 1977-78 | Pichichi (28 goli) | Mario Kempes |
| 1978-79 | Copa del Rey | Mario Kempes |
| 1979-80 | Puchar Zdobywców Pucharów | Mario Kempes |
Valencia zdobyła Copa del Rey ponownie w sezonie 1978-79, a następnie Puchar Zdobywców Pucharów w kolejnym sezonie po pokonaniu angielskiego Arsenalu w finale, oraz Superpuchar Europy przeciwko Nottingham Forest dzięki regule goli na wyjeździe, z Kempesem przewodzącym ich sukcesom w Europie. Ranking europejski Valencii w tamtym okresie był imponujący.
Europejskie puchary – Valencia w międzynarodowych rankingach
Valencia CF ma na koncie siedem europejskich trofeów, co plasuje ją w absolutnej czołówce hiszpańskich klubów. Valencia wygrała Puchar Zdobywców Pucharów w sezonie 1979-80, Puchar UEFA w sezonie 2003-04, dwa Superpuchary UEFA w latach 1980 i 2004 oraz dwa Puchary Intermiast w sezonach 1961-62 i 1962-63.
W latach 60., przy przeciętnej formie ligowej, Valencia odniosła pierwszy europejski sukces w postaci Pucharu Intermiast (poprzednika Pucharu UEFA), pokonując Barcelonę w finale edycji 1961-62. W kolejnej edycji Valencia zmierzyła się z chorwackim Dinamem Zagrzeb w finale i również wygrała, a w następnym sezonie dotarła do trzeciego z rzędu finału Pucharu Intermiast, ale tym razem przegrała 2-1 z hiszpańską Zaragozą.
Valencia dotarła do finału Ligi Mistrzów w dwóch kolejnych sezonach – 2000 i 2001 – jako jedyny hiszpański klub poza Realem i Barceloną, który osiągnął ten wynik w erze Ligi Mistrzów
Finały Ligi Mistrzów – szczyt rankingu europejskiego
Po raz pierwszy w historii Valencia dotarła do finału Pucharu Europy, jednak w finale rozegranym w Paryżu 24 maja 2000 roku Real Madryt pokonał Valencię 3-0. Pozycja Valencii w rankingu UEFA po tym sezonie była najwyższa w historii klubu.
Decydujący mecz Ligi Mistrzów odbył się 23 maja na San Siro, gdzie Mendieta strzelił karnego na początku meczu, Cañizares obronił rzut karny Mehmeta Scholla, a Effenberg wyrównał po przerwie kolejnym karnym, po czym po dogrywce loteria rzutów karnych zadecydowała, że Valencia ponownie będzie wicemistrzem Europy. Dwa finały z rzędu – ranking Valencia CF w Europie nigdy nie był wyższy.
Złota era 1999-2004 – najwyższa pozycja w rankingach
Od 1999 do końca sezonu 2004 Valencia przeżywała jeden z najbardziej udanych okresów w historii klubu, zdobywając łącznie dwa tytuły La Liga, Puchar UEFA, Copa del Rey i Superpuchar UEFA w ciągu sześciu lat, co daje nie mniej niż pięć trofeów najwyższej klasy oraz dwa finały Ligi Mistrzów.
Pamiętny gol Mendieta i dwa trafienia Claudio 'Piojo’ Lopeza dały drużynie Claudio Ranieriego historyczne zwycięstwo 3-0, które zakończyło 20-letnią suszę tytułową Valencii w Copa del Rey 1999. To był początek czegoś wielkiego.
Sezon 2001-02 – pierwsze mistrzostwo od 31 lat
Po tym nastąpił rekord jedenastu kolejnych zwycięstw, bijąc ich dotychczasowy rekord ustanowiony w sezonie 1970-71, który był również sezonem zdobycia tytułu La Liga pod wodzą Alfredo Di Stéfano. Ranking Valencia CF w La Liga w tamtym okresie był niepodważalny.
Wczesny gol Roberto Ayali i kolejny tuż przed przerwą od Fábio Aurélio zapewniły Valencii piąty tytuł La Liga, 31 lat po ostatnim triumfie. To był moment, który na zawsze zapisał się w historii klubu.
Sezon 2003-04 – historyczny dublet i pozycja najlepszego klubu świata
Valencia CF zgromadziła 77 punktów z 23 zwycięstwami, więcej niż jakakolwiek inna drużyna, i była najlepszym strzelcem z 71 golami (jedną z najwyższych średnich w historii klubu), jednocześnie powtarzając wynik najmniej straconej drużyny z zaledwie 27 golami. Te statystyki pokazują dominację Valencii w rankingu La Liga.
Valencia CF pokonała Olympique Marsylia w Göteborgu golami Misty i Vicente po wspaniałym występie całego zespołu, co było historycznym sezonem z podwójnym tytułem dla klubu. Puchar UEFA wreszcie trafił do Valencii.
| Sezon | Trofeum | Szczegóły |
|---|---|---|
| 1998-99 | Copa del Rey | 3-0 vs Atlético Madryt |
| 1999-00 | Finał LM | 0-3 vs Real Madryt |
| 2000-01 | Finał LM | Porażka po karnych vs Bayern |
| 2001-02 | La Liga | 77 punktów, 23 zwycięstwa |
| 2003-04 | La Liga + Puchar UEFA | Historyczny dublet |
| 2004 | Superpuchar UEFA | Zwycięstwo nad FC Porto |
Upadek lat osiemdziesiątych – najniższa pozycja w rankingu
Po rozczarowującym sezonie Valencia znajdowała się na 17. miejscu i groziło jej spadek, gdy pozostało siedem meczów do rozegrania, a Koldo Aguirre zastąpił Miljanovicia na stanowisku trenera, i Valencia ledwo uniknęła degradacji w tym roku, polegając na korzystnych wynikach innych drużyn, aby zapewnić sobie przetrwanie.
Po okresie spadku Valencia CF została nawet zdegradowana do Segunda División w 1986 roku, ale szybko wywalczyła awans z powrotem do La Liga i z nowym kierownictwem zaczęła się odbudowywać. Pozycja Valencii w rankingu hiszpańskiej piłki nigdy nie była niższa – spadek do drugiej ligi to był szok dla klubu o takiej historii.
Spadek do Segunda División w 1986 roku był najczarniejszym momentem w historii klubu, ale Valencia potrzebowała tylko jednego sezonu, aby wrócić do La Liga
Ranking Valencia CF w XXI wieku – między wielkością a kryzysem
Po złotej erze przyszły lata niestabilności. Sezon 2002-03 był rozczarowującym dla Valencii, która nie zdołała obronić tytułu La Liga i zakończyła sezon poza miejscami Ligi Mistrzów na piątej pozycji, za Celtą Vigo. Ranking Valencii zaczął spadać.
Valencia zdobyła Copa del Rey ponownie w 2008 roku, pokonując Getafe 3-1, a następnie w 2019 roku, wygrywając 2-1 z FC Barceloną. Copa del Rey 2019 to ostatnie wielkie trofeum klubu – od tamtej pory pozycja Valencii w rankingach systematycznie się pogarsza.
W maju 2014 roku singapurski biznesmen Peter Lim został wyznaczony przez Fundación Valencia CF jako nabywca 70,4% akcji będących własnością fundacji klubu, a po miesiącach negocjacji między Limem a Bankią (głównym wierzycielem klubu) w sierpniu 2014 roku osiągnięto porozumienie. Era Petera Lima przyniosła klubowi stabilizację finansową, ale nie sportową.
Mestalla i Nou Mestalla – stadion w rankingu europejskich aren
Valencia została założona w 1919 roku i od 1923 roku rozgrywa mecze domowe na 55-tysięcznej Mestalli. Stadion to jedna z najbardziej charakterystycznych aren w Europie – ranking stadionów La Liga zawsze umieszczał Mestallę w czołówce pod względem atmosfery.
Sezon 2008-09 miał być ostatnim na Mestalli, a klub zamierzał przenieść się na nowy 75-tysięczny stadion Nou Mestalla na sezon 2009-10, jednak z powodu kryzysu finansowego klubu prace nad nowym stadionem zostały poważnie opóźnione. 10 stycznia 2025 roku poinformowano, że budowa Nou Mestalla została wznowiona i ma zostać ukończona przed sezonem 2027-28.
Valencia w rankingach UEFA – współczesna pozycja
Valencia CF rozegrała 104 mecze w obecnym formacie Pucharu Europy, z bilansem 45 zwycięstw, 30 remisów i 29 porażek. To solidny bilans, który pokazuje, że Valencia potrafi konkurować na europejskim poziomie.
Valencia dotarła do półfinałów Ligi Europy w sezonach 2011-12, 2013-14 i 2018-19 oraz do ćwierćfinałów w sezonach 1981-82, 1982-83, 1996-97, 2001-02 i 2009-10. Ranking UEFA Valencii w ostatnich latach utrzymuje się na przyzwoitym poziomie, choć daleko od czasów świetności.
Rekordziści i legendy – ranking najlepszych zawodników
Najwięcej meczów rozegrali: Fernando (554), Arias (518), David Albelda (485), Miguel Ángel Angulo (430), a najwięcej goli zdobyli: Mundo (206), Waldo (158), Mario Kempes (146), Fernando (143). To nazwiska, które definiują historię klubu.
Mundo z 206 golami to bezapelacyjny lider rankingu strzelców Valencii. Mundo zdobył dwa Pichichi: w sezonie 1941-42 z 27 golami i w sezonie 1943-44 z 27 golami. Mario Kempes, mimo że spędził w klubie tylko kilka sezonów, zapisał się w historii jako jeden z najważniejszych zawodników.
Fernando rozegrał 554 mecze dla Valencii i strzelił 143 gole – to rekord klubu, który może nigdy nie zostać pobity
Aktualna sytuacja – ranking Valencia CF w sezonie 2024-25
Pod względem obecnej formy Valencia zakończyła sezon 2024-25 La Liga na 12. miejscu. Pozycja Valencii w rankingu La Liga jest najgorsza od wielu lat – klub, który kiedyś rywalizował o tytuły, teraz walczy o utrzymanie.
Obecna forma Valencii CF odzwierciedla klub w okresie przejściowym, wskazując na wyzwania finansowe, przy jednoczesnym skupieniu się na rozwijaniu młodych talentów z renomowanej akademii. Ranking młodzieżowych akademii w Hiszpanii wciąż plasuje Valencię wysoko – to fundament, na którym klub może odbudować swoją pozycję.
Przyszłość Valencii zależy od kilku czynników: ukończenia budowy Nou Mestalla, stabilizacji finansowej i mądrego zarządzania. Ranking Valencia CF może znów wzrosnąć, ale wymaga to czasu i cierpliwości od kibiców, którzy pamiętają czasy, gdy ich klub grał w finałach Ligi Mistrzów.
